Een mens groeit 

Er was eens …….Een pasgeboren kind.  
Het kind mocht  de eerste jaren spelen, ontdekken en ervaren. 
Het kind oordeelde niet, maar was wel gevoelig voor blijdschap en verdriet. 
De eigenwaarde was een tien, want het mocht zijn, werd gehoord en werd gezien. 
 
Het kind werd ouder en nu vond iedereen ineens ergens iets van. 
Het kind ervoer dat nu ineens niet meer alles kan. 
Er kwam beloning en straf, goed en fout. 
Het kind, onbewust, iemand die zichzelf niet meer volledig vertrouwt. 

Vanaf de tienerjaren werd de wereld verder uitgebreid. 
Erbij horen of niet, voldoen of niet werd steeds meer een feit. 
Verzetten of aanpassen dat werd een keuze. 
Uiteindelijk mee met alle overtuigingen, het meest veilige en prestigieuze. 
 
Overgenomen - eigengemaakte overtuigingen en een vastgezet geloof 
Zorgde langzaam tussen hart en verstand voor een enorme kloof.  
Eigenwaarde werd ontleend aan hoe andere oordeelden. 
Een onvoldoende bij veroordelen, wat complimenten weer enigszins heelden 
 
De bewijsdrang was enorm aanwezig.  
Ervoor zorgen dat er gezien en gehoord werd en dus altijd maar bezig. 
Soms ook net even verschuilen 
Want de oude pijn van afwijzing wilde nog wel eens huilen. 
 
Het kind was nu geen kind meer, maar echt volwassen. 
Onbewust of bewust is er altijd een keuze; jezelf zijn of je blijven aanpassen. 
Vaak is de keuze een beetje van dit en een beetje van dat. 
En zo koos ook dit mens uiteindelijk zijn eigen pad. 
 
Toen ging de volwassen mens, al een lange wens, met kinderen werken. 
En dan is er weer een keuze; Ga je hun mogen zijn versterken of net inperken? 
Met hard werken, alle goede intenties en een groot hart voor kinderen, 
Kun je dat laatste soms niet verhinderen. 
 
De volwassen mens keek vanuit overtuigingen, eigen ervaringen en een bepaald perspectief. 
Van daaruit wilde de mens er zijn voor de kinderen, zoals bij vele vaak het grootste motief. 
Maar toch de eigen ervaringen en dit ingeslopen vast perspectief……………… 
Zorgde bij de mens zelf voor hokjes, oordelen in goed en fout en was onbedoeld niet voor iedereen en ook voor zichzelf niet altijd…. even lief. 
 
Deze mens zelf kon dit allemaal nu niet meer goed zien, 
Want al het moeten, de waan van de dag, alle verwachtingen bovendien, 
Maakte dat hier weinig ruimte voor was of ruimte voor werd vrijgemaakt…. 
Daarnaast…..dit was zo geleerd, de mens deed zo hard zijn best dus voelde zich ook niet genoodzaakt. 
 
Pas toen er ruimte kwam om eens goed stil te staan…………. 
Ruimte voor interpersoonlijk perspectief en ruimte om het eigen perspectief te verbreden.. 
Ruimte om te kijken naar het hart, het eigen ZIJN en verantwoordelijkheden…….. 
Ruimte om te kijken naar wat voor een invloed je zijn op het zijn van de kinderen heeft…. 
Was er een keuze of je een leerkracht  bent of je meesterwerk leeft. 
 
De mens leefde nog…………………………… 
bewustwording brengt keuzes…….elke keuze is de juiste keuze 
En daarmee heeft elk “sprookje” altijd een eigen zelfgeschreven

"einde".